Storythai

LOVE SICK 28

หมอเสียใจด้วยนะ คาเมนาชิคุง ตาของคาเมนาชิคุงน่ะ บอดสนิทแล้ว ด้วยสารเอททานอล ฟังดูก็รู้เสียงคุณหมอดูหดหู่แค่ไหน แล้วเราละจะทำยังไงต่อไป จิน ผมต้องทำยังไง

ทั้งคุนหมอและนางพยาบาลออกจากห้องไปเงียบๆ ให้ร่างเล็กได้คิดทบทวนอีกครั้ง แต่จะให้ได้คิดทบทวนอะไรล่ะ ในเมื่อจะไม่ได้เห็นใบหน้าอารมณ์ต่างๆของจินอีกแล้ว แม้แต่หน้าลูก ยังไม่ได้เห็นเลย

ไม่ ไม่ ไม่ต้องการให้จินเห็นเราในสภาพนี้ คาเมะไม่ต้องการ จะทำยังไง จินต้องกลับมาที่โรงพยาบาลอีกไม่ช้า คาเมะจะทำยังไงดี

แต่แล้วร่างเล็กก็ต้องตกใจกับเสียงเครื่องมือสื่อสารที่ทั้งร้องทั้งสั่น แล้วมันอยู่ไหนละ!! คาเมะมองไม่เห็นแล้วนะ โทรศัพท์ของคาเมะอยู่ไหนกัน

ร่างบางได้แต่คลำหาไปเรื่อยๆ เพราะสถานที่ไม่คุ้นตาจึงได้แต่ใช้ประสาทหูแทนประสาทตาที่เสียไปแทน ในที่สุดร่างเล็กก็จับเครื่องมือสื่อสารของตนได้ พร้อมกดรับทันที

คาเมะ นี่จินนะ เป็นไงบ้าง เสียงชายหนุ่มแสดงน้ำเสียงเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด แต่ปลายสายจะตอบไปว่าอย่างไรดี จะบอกร่างสูงนี้อย่างไร

จิน เราคลอดแล้ว เป็น...ฮึก ลูกแฝด ในที่สุด สิ่งที่อดกลั้นมานาน พอได้ยินเสียงปลายสายของชายหนุ่ม ทุกอย่างก็พรั่งพรูออกมาซะได้

อะไรกันได้ลูกแฝด เป็นเรื่องดีที่สุดในโลก ฮ้า แต่คาเมะร้องไห้ทำไม เป็นอะไรรึเปล่า เสียงปลายสายนั้นทั้งดีใจและเป็นห่วงร่างเล็ก

เปล่าจิน ไม่มีอะไร เราแค่ดีใจมากๆเฉยๆ ปดออกไปซะอย่างนั้น ตอนนี้ ตัดสินใจแล้ว ตัดสินใจทุกอย่างแล้ว คงดีที่สุดแล้วล่ะ

จิน แวะคอนวีเนี่ยนให้ทีสิ ซื้อ ชอคโกแลตมาที อยากกิน ร่างสูงคงไม่ได้สังเกตเสียงที่สั่นไหว มากเกินกว่าจะเป็นการดีใจที่ได้ลูกแฝดนี้

ฮ๊ะ อยากกินอารายตอนนี้อ่า จินอยากเห็นหน้าลูกง่ะ เสียงอ้อนดังแว่วมา ก็ยิ่งเพิ่งแรงสะท้านให้กับร่างเล็กอีกเท่าตัว

อยากกิน ซื้อให้ทีนะ รักจินที่สุดเลย รู้มั้ย เพราะฉะนั้น ซื้อให้เรานะ ราวกับจะเป็นเสียงอ้อนตอบ แต่ความจริงแล้วคือคำบอกรักที่แสนจะจริงจัง และคงเป็นครั้งสุดท้าย

ก็ได้ๆ อ้อนนักนะเรา เดี๋ยวจะรีบซื้อไปให้เร็วที่สุดเลยน้า รอจินด้วย รักคาเมะเหมือนกัน สุดท้ายร่างเล็กก็ไม่ได้ตอบรับ แต่กลับตัดสายไปซะเฉย

ขอโทษนะจิน.........แต่คาเมะต้องทำแบบนี้ แม้เราทั้งสองจะต้องเจ็บปวดก็ตาม คาเมะสัญญาว่าจะดูแลลูกของจินให้ดีที่สุด แม้ะมองไม่เห็นก็ตาม แต่แค่อยากให้จินรู้ไว้ว่า ถึงแม้คาเมะจะจากไปแล้ว แต่ความรักของคาเมะยังคงติดตามจินอยู่ตลอดไป คาเมะเองก็ปวดใจเหมือนกันที่ไม่สามารถจะมองเห็นจินและหน้าลูกได้อีก แต่.......

ก่อนความคิดของร่างเล็กจะได้โผนไปไกลกว่านี้ ร่างเล็กเลือกที่จะหยุดมันไว้แล้วรีบไปจากที่นี่ ก่อนที่จินจะมาถึง ต่อเบอร์โทรศัพท์หาเพื่อนรักที่ไม่ได้ติดต่อกันนาน ตาที่มองไม่เห็นทำให้กดเครื่องมือสื่อสารได้ช้าลงกว่าปกติ

พีจังหรอ พีจัง ฮึก ตอนนี้ มารับคาเมะที ที่โรงพยาบาลxxx เราไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว ฮึก พีจังต้องช่วยเรานะ พี .....ฮึก ในไม่ช้าเสียงปลายสายก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

คาเมะ เป็นไร โอเคๆ เดี๋ยวพีจังจะไปรับนะ จะไปให้เร็วที่สุด คาเมะเตรียมตัวไว้นะ ก่อนตัดสายไป เพื่อให้ร่างเล็กได้เตรียมตัว

ร่างเล็กกดกริ่งเรียกคุณพยาบาลทันที และในไม่ช้าพยาบาลสาวสวยก็เข้ามาตามเสียงเรียก และเมื่อได้ฟังคำขอของร่างเล็กแล้ว ในทีแรก สาวพยาบาลมีท่าทีตกใจ แต่ในที่สุดก็เข้าใจเหตุผล ก้าวจากห้องไป และกลับมาพร้อมกับเด็กแฝดที่เพิ่งเกิดได้ไม่กี่ชั่วโมง

แม้สาวพยาบาลไม่ได้เกี่ยวข้องใดๆกับเรื่องนี้ด้วยเลยนั้น ยังคงต้องหลั่งน้ำตาอันแสนเศร้าให้กับร่างบางนี้ ไม่ว่าพยาบาลสาวจะพยายามรั้งไว้ แต่ร่างเล็กนั้นยังคงยืนยันและกล่าวแต่เพียงว่า

ผมไม่สามรถจะเป็นคนที่ดีที่สุดของใครได้หรอกฮะ กรุณาอย่าบอกจินเรื่องที่ผมไม่อาจมองเห็นใครได้อีก ฮึก นะ ครับ รับปากผมเถอะ ฮึก พยาบาลสาวได้แต่ร่ำไห้เบาๆและทำตามข้อตกลงนั้น

ไม่นานนักรถคันสวยสีดำยาวพร้อมร่างโปร่งก้าวลงจากรถคันสวย ก่อนจะรีบร้อนมารับคนตัวเล็กพร้อมเด็กแฝดอีก 2 ชีวิตนั้น หายออกจากโรงพยาบาลไป

..................
........................

เอ คาซึยะ คงอยากจะกินชอคโกแลตแล้วแน่ๆเลย รีบไปดีกว่า จินก็อยากเห็นหน้าลูกของจินซะที รอพ่อก่อนนะจ๊ะ ร่างสูงเร่งความเร็วของพาหนะให้ไปตามปารถนา

ไม่รู้สินะ...ว่าจะไม่มีทางได้พบกันอีก
ได้สังหรณ์ใจอะไรบ้างรึป่าว
พรหมลิขิตชอบเล่นตลก

เสียงรถคันงามสงบลงที่หน้าโรงพยาบาล ร่างสูงเคลื่อนตัวลงจากรถพร้อมถุงชอคโกแลตมากมาย มุ่งสู่จุดหมายด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม จังหวะในการก้าวเดินเร่วชั้นขึ้น และในที่สุดก็ถึงประตูสีขาวบานเล็ก ร่างสูงไม่รอช้าเปิดประตูเข้าไปทันที ใบหน้าเริ่มซีดลง

คาซึยะ อยู่ไหน คาซึยะ!! ห้องนั้นเงียบสงัดไร้สิ่งมีชีวิต
ไม่จริงใช่ไหม นี่เรากำลังฝัน ใช่สิ เรากำลังฝัน ทุกอย่างไม่มีทางจะเป็นเรื่องจริงได้หรอก เราสองคนก็เข้าใจกันดีแล้วแท้ๆ

ชั้นจะตามหานาย ไม่ว่านายจะหนีไปเพราะอะไรก็เถอะ ชั้นจะต้องตามหาให้เจอให้ได้

..
..

พีจัง ฮึก คาเมะไม่เข้มแข็งอีกแล้ว คาเมะไม่กล้าที่จะพบกับ ฮึกจินได้อีกแล้ว ร่างเล็กกระซิบเบาๆกับอกเพื่อนรัก ในอุ้งมือของทั้งสอง มีชีวิตสองชีวิตที่น่ารักหลับตาพริ้ม เนื่องจากเพิ่งคลอดจึงไม่สามารถลืมตาออกมามองผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นมารดาเป็นทุกขืได้

ไม่มีอะไรแล้วคาเมะ ตอนนี้มีพีจังอยู่ด้วยนะ เราจะมาเลี้ยงลูกของคาเมะด้วยกัน ไม่ต้องคิดอะไรแล้วนะ พีจังไม่ทิ้งนายไปไหนหรอกคาเมะ ร่างเล็กโอบตอบเพื่อนรัก แม้ไม่อาจมองเห็นความรักของเพื่อนด้วยตาได้ แต่ก็ยังสามารถมองด้วยหัวใจและไออุ่นที่เพื่อนคนนี้มีให้ได้อยู่เสมอ

หลับซะนะคาเมะ เสียงสะอื้นหนักๆปนกับลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของคาเมะ ก็ทำให้ร่างโปร่งรับรู้ได้ไม่ยาก ว่าร่างเล็กเพื่อนรักกำลังพักผ่อนอย่างเหนื่อยใจ ร่างโปร่งหันไปสบตากับร่างสูงที่จะเรียกว่าอะไรดีล่ะ อดีตคนรัก หรือ เจ้านายที่ไม่สามารถเดาอารมณ์ได้เลยแม้แต่น้อย

เอ่อ คุณยูอิจิครับ ได้โปรดให้เพื่อนของผมได้อยู่กับผมด้วยเถอะครับ เสียงกระซิบเบาๆจากร่างโปร่งที่ยังคงเงียบและเร่งความเร็วรถไปเรื่อยๆ

ทำให้ยามะได้แต่เงียบตาม สงบปากสงบคำ เผื่อว่าเจ้านายจะสงสารเท่านั้น ใช่สิ หลังจากตอนนั้นทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิม ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป หน้าที่ ฐานะ แม้แต่หัวใจก็ยังเปลี่ยก...จะว่ากลายเป็นคนรับใช้ก็ไม่ใช่ ไม่สิ ควรจะเรียกว่าทาสมากกว่าถึงจะถูก
หัวใจที่เริ่มจะตายด้านและเฉยชา ไร้ความรู้สึกเข้าไปทุกวัน เพราะร่างสูงนี้ ไม่แม้แต่จะยิ้มเหมือนเมื่อก่อนเลยด้วยซ้ำ ราวกับไม่ใช่คนคนเดียวกัน

นี่ก็คือบทลงโทษของการหักหลัง หักหลังคนที่ตัวเองรัก บทลงโทษที่แสนจะร้ายกาจเสียยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด

ไม่เป็นไรหรอกหากนี่สามารถทดแทนความเจ็บปวดของยูได้ แม้ว่าทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม ก็...ตาม อย่างน้อยขณะที่ยังมีชิวิตอยู่เท่านั้น ที่จะได้อยู่กับยู บางทีตอนนี้

พีจังคนนี้อาจจะไม่ได้อยู่ในสายตาของยูอีกแล้วก็เป็นได้

......................
.........................

รถคันหรูจอดสนิทที่หน้าประตูบานมโหราน ร่างสูงใช้สายตามองสะท้อนกระจกผ่านไปข้างหลัง ก่อนจะเข้าใจว่าทำไม สี่ชีวิตที่อยู่ข้างหลังพร้อมใจกันหลับสนิท

โท.... เกือบไป เกือบจะเรียกชื่อนั้นอีกแล้ว ชื่อที่ทำให้รู้สึกปวดไปทั้งหัวใจ ชื่อที่ไม่เคยลบออกไปจากสมองได้เลย ชื่อนั้นทำให้รู้สึกถึงการหักหลังอยู่ตลอดเวลา

ยามาชิตะ เสียงทุ้มนิ่งเรียกหนักแน่น เจ้าของชื่อสะดุ้งน้อยๆ ลืมตาสะลึมสะลือขึ้นมองเจ้าของเสียงทุ้ม ก่อนจะก้มหลบตาอย่างเคย พีจังคนนี้ไม่ใช่คนก่อน ไม่เหมือนคนก่อนอีกแล้ว ไม่ใช่พีจังที่กล้าเถียงยูคุงคนนั้นได้อีก

ขอโทษครับที่ผมเผลอหลับไป หันไปสะกิดเพื่อนรักเบาๆ ร่างเพื่อนรักก็ค่อยๆขยับตื่นขึ้นเช่นกัน ตาของคาเมะเพื่อนรักบวมเป่ง และไม่ขาวใสเหมือนดังเคย

พีจังอุ้มลูกไปที คาเมะมองไม่เห็น คาเมะกลัวทำลูกตก พร้อมยื่นมือทั้งสองที่อุ้มแฝดหญิงตัวเล็กให้เพื่อนรัก ร่างโปร่งได้แต่มองด้วยความเศร้า น้ำตาจะไหลออกมาอยู่กลายๆ แต่ก็มานึกได้ว่าควรลงจากรถได้แล้ว สองมือของร่างโปร่งมีสองชีวิตที่หลับสนิทหายใจเข้าสม่ำเสมอ

พีจังอุ้มลูกเราดีดีนะ ไม่ต้องห่วงเราหรอก เราเดินเองได้น่ะ มือเล็กเลื่อนลงปิดประตูรถคันงามเบาๆ ก่อนหันซ้ายขวาไปมา

เอาเด็กมา ชั้นจะอุ้มให้ นายไปช่วยเพื่อนนายเถอะ เสียงทุ้มกล่าวเรียบๆ ก่อนโอบอุ้มร่างเล็กที่หลับสนิท 2 ร่างมาไว้กับมือ พร้อมเดินหายเข้าไปในบ้าน

คาเมะ มาเราช่วย ก้าวดีดีนะ ร่างโปร่งพยุงร่างเล็กไว้กลายๆ มือที่ยังคงอบอุ่นของร่างโปร่งกุมมือเล็กไว้หนักแน่น คล้ายจะปลอบประโลม

พีจัง เราจะอยุที่นี่กันได้จริงๆหรอ ที่นี่มันที่ไหนกัน คาเมะหันหน้าไปทางเพื่อนรัก แม้จะมองไม่เห็นแต่ก็ด้วยความเคยชิน

จำยูอิจิที่เคยเป็นแฟนเราได้ไหม ร่างโปร่งกระซิบเบาๆเป็นคำถาม ต้องใช้คำว่าเคยเพราะตอนนี้มันไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว เพื่อนรักตัวเล็กก็พยักหน้าตอบเบาๆ

นี่เป็นบ้านของยูอิจิคนนั้นเองแหละ ฝืนพูดออกไป ทั้งที่ไม่อยากจะรื้อความทรงจำเก่าๆมาคิดอีก แต่กลับทำไม่ได้สักที

ทำไมพีจังถึงพูดว่าเคยเป็นล่ะ ร่างเล็กสวนคำถามกลับทันที แม้ว่าร่างเล็กนั้นจะไม่สามารถมองเห็นได้ แต่ดูเหมือนว่าความสามารถในการพูดจ้อ นี่ยังคงอยู่เหมือนเดิม

เป็นอารายอะเงียบเชียว เค้าสนใจในรายละเอียดของโทโมะคนเดียวนะ เอ่อ......ขอโทษนะ ไม่ต้องตอบก็ได้ คาเมะไม่ได้ตั้งใจ แม้ยังไม่รู้ว่าเพื่อนตนนั้นเป็นอะไร แต่ก็ก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกตินี้

เอ่อ.....แล้วเราจะเล่าให้ฟังนะ เราไม่ได้อยู่กับเขาในฐานะแฟนหรอก นี่ก็อีกเช่นกันที่ยามะพีต้องฝืนกล้ำกลืนกล่าวออกไป

งั้น แล้วเรากับลูกจะอยู่ ที่นี่ได้หรอ คำถามนี้ทำให้ร่างโปร่งต้องหนักใจมากกว่าเดิม แต่ก็ยังตอบคำถามเพื่อนรักต่อไปว่า

ไม่เป็นหรอก เราบอกเค้าแล้ว ว่าต้องการความช่วยเหลือ ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องคิดมาก ปลอบใจเพื่อนรัก แม้ความจริงนั้นคำตอบที่กล่าวออกไป ยังไม่ใช่ความจริงทั้งหมดเสียทีเดียว

ปะ รีบๆเข้าเถอะ คาเมะต้องพักผ่อนเยอะๆด้วย ประคองเพื่นรักไว้กลายๆ ก่อนพาเพื่อนรักหายเข้าไปในตัวบ้านเช่นกัน..

..


วันนี้ดวงดาวและแสงที่เคยทอฟ้า
กลับต้องมืดลงอีกครากับความรักครั้งนี้
สุดท้าย ก็ต้องมาเจ็บแบบนี้
ความรักมันก็แค่นี้แหละ


อย่าลืมที่สัญญากันล่ะ......ยามะชิตะ ในห้องนอนที่คุ้นเคยนั่น ตอนนี้ก็ยังมีผมกับเค้าอยู่เหมือนเมื่อก่อน แต่ก็ต่างกันตรงที่ฐานะของผมคนนี้ ไม่ได้เป็นในฐานะ คนรัก อีกแล้ว

ครับ คุณยูอิจิ เสียงเล็กตอบแผ่วเบา ใบหน้าเรียวก้มลงจนยูอิจิไม่สามารถมองเห็นตาใสที่มีละอองน้ำประปราย

สายตาแววคมระยิบจ้องร่างบางราวกับเหยื่อ

ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้เอง แค่นี้เพื่อยู ยังไงซะ
ผมก็รักคุณไม่เปลี่ยนหรอก
คุณอาจจะลืมความรักของเราไปแล้วก็ได้

..


ถ้าคุนต้องการผูกมัดใครสักคน
คุณคงอยากใช้ความรัก
ในการผูกมัดมากกว่า
ความเจ็บปวดใช่ไหม

สำหรับผมแล้ว....แม้อยากจะใช้ความรักในการผูกมัดก็ตามที
แต่ในที่สุดแล้วความรักมันก็สร้างความเจ็บปวด
ฉะนั้น....ไม่ว่าจะเป็นความรักหรือความเจ็บปวด
มันก็สามารถผูกมัดคนที่เรารักให้เป็นของตัวเองได้แน่นอน
อยู่ที่ว่าคุณน่ะ........จะเลือกทางไหนเท่านั้นเอง?

ถึงแม้ไม่อยากเห็นโทโมะเจ็บปวด
แต่โทโมะบังคับผมเองนะ
ในเมื่อไม่รักผม.......ฉะนั้น
ผมก็จะเลือกความเจ็บปวดในการผูกมัดคุณ
อย่าเสียใจเลยโทโมะเพราะนายทำตัวเอง
ทำให้ชั้นต้องทำร้ายนายเอง

.


เข้ามาสิ เสียงทุ้มใหญ่กล่าวเพียงบางเบา ร่างเล็กที่เคาะประตูอยู่เมื่อครู่จึงค่อยๆ ก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ใจที่เต้นรัว กับสิ่งที่รู้ว่าจะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้

ภายในห้องกว้าง ร่างสูงอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีดำเข้ม ผมที่เปียกชื้นนั่น รู้ได้ไม่ยากเลยว่าชายหนุ่มเพิ่งอาบน้ำออกมาไม่นาน

ใบหน้าของร่างเล็กก้มลงสุด ก่อนหันตัวกลับไปที่ประตูบานเดิม ในใจตอนนี้มีแต่เสียงที่บอกให้ หนี ยามะพีไม่รอช้า ก้าวอย่างเร็วไปที่ประตูบานสวย

คิดจะหนีไปไหนน่ะ นายคงไม่ลืมสัญญาใช่มั้ย ร่างสูงประกบชิดตัวร่างเล็กก่อนถึงประตูเสียอีก ริมฝีปากขบเบาๆที่ใบหูเล็ก ชวนให้ขนลุก

ผม เอ่อ......ผมไม่ได้หนีนะฮะ แต่ผม เอ่อ....กำลังจะไปอาบน้ำแล้วค่อยมาใหม่ เป็นคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเลยทีเดียว มือเล็กเย็นเยียบใจเต้นไม่เป็นส่ำเลย

ฮึ งั้นหรอ ห้องชั้นก็มีห้องน้ำ อาบที่นี่แหละ คิดจะโกหกกันหรอ คิดง่ายไปมั้ง คงลืมไปละซิว่าชั้นน่ะเพลบอยไม่แพ้ไอจินนะ หึ หึ

แต่เอ่อ....... ขัดไม่ได้ ปฏิเสธก็ไม่ได้ ใจที่ว่าเต้นแรง กลับแต่แรงขึ้นมากกว่าเดิมราวกับจะกลั่นแกล้งให้ร่างเล็กหัวใจวายลงตรงนี้

สุดท้ายร่างเล็กจึงเลือกก้าวผ่านร่างสูงเข้าห้องน้ำนั้นไป มุมปากของร่างสูงยกขึ้นเล็กน้อย วันนี้แหละ วันนี้ที่จะได้ครอบครองอีกครั้ง

..
........................

ภายในห้องน้ำแสนกว้าง มันเป็นห้องที่ชินตา แต่ไม่ชินใจสักที แล้วยิ่งเวลานี้ มันทำให้ยามะพีนึกไปถึงเรื่องต่างๆ ทั้งที่พยายามไม่คิดถึงมัน แต่ภาพเหตุการณ์ต่างๆก็ไหลเข้ามาในสมองราวกับย้อนภาพ

เจ็บปวด แม้ว่าอยากจะร้องไห้สักเท่าไร น้ำตาก็ไม่ยอมไหลสักที ทุกอย่างมันก็ตายด้านลงไปแล้วนี่ ได้โปรดทำให้ผมไม่ต้องนึกถึงความกลัวและความเจ็บปวดด้วยเถอะ ได้โปรด

...............
....................

ร่างเล็กในชุดสีขาว แม้ขนาดของมันจะใหญ่กว่าตัวของร่างเล็ก แต่มันก็ปกปิดทุกอย่างไว้ได้มิดชิดไม่ใช่หรอ ยามะพีย่างฝีเท้าอย่างเบาที่สุด ค่อยๆก้าวไปหาร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงใหญ่

ลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกเป็นระยะเนิบๆ ก็เข้าใจได้ว่า ร่างสูงตรงหน้านี้ได้หลับลง และเวลาเหมาะสมที่สุดที่จะหนี ร่างเล็กไม่รอช้าก้าวเท้าอย่างเร็วไปที่ประตู และอีกครั้งที่ได้แค่แตะประตู มือใหญ่หนาที่เข้ามารวบรั้งเอวของเค้าไว้

คิดหนีงั้นหรอ? เสียงทุ้มกระซิบเบาๆที่ข้างหูใบเล็กนั่น แค่นี้ร่างกายของร่างเล็กก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ มือหนาใช้มือข้างที่ว่างนั้น แหวกเสื้อคลุมเข้าไปสัมผัสกับส่วนอ่อนไหวของร่างเล็ก

อย่า........ทำอย่างนี้........อึก ร่างเล็กดิ้นอย่างสุดแรง พยายามผลักใสมือหนาที่สัมผัสส่วนน่าอายของเค้าอยู่ ไม่ว่าร่างเล็กจะดิ้นจะผลักใสอย่างไรก็ดูเหมือนว่าจะไม่ผลอะไรเลย

พอสักที!!!! ผมไม่ต้องการคุณ ได้ยินมั้ย ปล่อยผมนะ ร่างเล็กเริ่มดิ้นอีกครั้งผลักอกกว้างด้วยแรงที่มีทั้งหมด น่าแปลกที่ครั้งนี้สามารถหลุดพ้นจากมือของร่างสูงมาได้

นายไม่ต้องการชั้น แต่ชั้นต้องการนายตอนนี้และเดี๋ยวนี้ ไหนสัญญาไว้ว่ายังไง อยากให้เพื่อนนายกับลูกแฝดนั่นไม่มีที่อยู่หรือไง ฮึ ดูเหมือนร่างสูงจะไม่เร่งรีบอะไรสักเท่าไหร่น้ำเสียงเนิบๆ ใช้กดดันร่างเล็กช้าๆ

ไม่ อย่าทำแบบนี้ ภรรยาคุณจะว่ายังไง ถ้าเค้ารู้ ได้โปรด ปล่อยผม ในเมื่อหนีไม่ได้ก็ต้องใช้เหตุผล ใช่ ถึงมันจะเป็นประโยคที่ไม่อยากจะพูดออกมาสักเท่าไหร่ ว่าร่างสูงตรงหน้ามีเจ้าของแล้ว มีครอบครัวมีสิ่งที่ต้องปกป้อง

แล้วทำไม เมียชั้นไม่อยู่สักหน่อย แค่นี้จะเป็นอะไร นายก็ถือซะว่าทำเพื่อเพื่อนนายสิ รอยยิ้มที่ปรากฎบนใบหน้าร่างสูง เป็นรอยยิ้มที่ยามะพีไม่ชอบเอาเสียเลย

หึ ถ้าผมเป็นภรรยาคุณนะคงรู้สึกคิดผิดทีเดียวที่มีสามีแบบคุณ ร่างเล็กสวนออกไปทันที เค้าไม่เคยคิดเลยว่าร่างสูงจะเป็นได้ถึงขนาดนี้

งั้นหรอ นายพูดมันออกมาได้ทั้งที่นายก็ทำกับชั้นอย่างนี้ มือหนารวบร่างเล็กไว้ก่อนพาไปที่เตียง

ตอนนี้ร่างเล็กรู้สึกคิดผิดที่พูดประโยคตะกี้ออกไปซะแล้ว เหมือนเป็นการขุดหลุมฝังให้ตัวเองซะมากกว่า แถมยังเป็นการระลึกความหลังอีกด้วย

ร่างเล็กถูกโยนลงบนเตียงอย่างไม่ใยดี ตามด้วยร่างสูงที่ทาบทับลงมาไม่ให้ร่างเล็กได้ทันตั้งตัว ในตอนนี้ยามะพีก็หมดทางหนีแล้ว

สุดท้ายก็ต้องกลับไปเป็นอีหรอบเดิม ทำไมกันผมถึงยังไม่สามารถลืมเค้าได้ ทำไมผมถึงลืมคนใจร้ายคนนี้ไม่ได้ ทั้งที่เค้าทำร้ายผม ทั้งตัวและหัวใจแท้ๆ

ปลายลิ้นร่างสูงสัมผัสเบาๆกับแผงอกเล็ก เสียงครางเบาๆจากร่างเล็กส่งผลให้ร่างสูงมีอารมณ์ตามไปด้วย

อย่า.......เอามือ ออก......อ๊า มือหนาคลืบคลานจับส่วนอ่อนไหวที่สุดในร่างกายร่างเล็ก รูดขึ้นลงช้าๆเรียกเสียงครางให้กับร่างบาง

พอเถอะ คุณยู....อิ....จิ.......อือ มือเล็กที่พยายามปัดป้องก็ถูกรวบไว้อีกครั้ง ไม่ว่าจะดิ้นสักเท่าไหร่ จะพยายามเท่าไหร่

ของนายออกจะเรียกร้อง......ดูสิ สัมผัสที่รุนแรงขึ้น แต่ราวกับจะกลั่นแกล้งร่างสูงละออกจางสิ่งนั้น พร้อมรอยยิ้มแห่งชัยชนะ

อึก.....ผม......อือ ทั้งเสื้อและกางเกงก็หลุดลุ่ยไม่อยู่ในสภาพปกติดี เค้าจะต้องทำยังไงต่อไป ไม่อยากจะปฏิเสธตัวเองเลยว่ารักคนคนนี้ ยังไงซะก็ตัดใจไม่ได้

สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ ยอมแพ้ใจตัวเอง แพ้ที่ทำอะไรไม่ได้เลย ทุกอย่างนั้นเพราะร่างหนาที่อยู่ตรงหน้านี้เท่านั้น

ไหนลองบอกซิ.........ว่านายต้องการอะไร ทุกอิริยาบทที่ร่างเล็กแสดงออกมานั้น อยู่ในสายตาของร่างสูง อาการทุรนทุรายของร่างเล็กมันดูยั่วยวนจนเค้าเองก็แทบทนไม่ไหวเหมือนกันด้วยซ้ำ

ผม.......อึก.......ผม.........คุณยูฮะ..........ช่วย.......อึก แม้แต่เสียงแหบที่ขาดช่วงนั้นก็ดูราวกับเชิญชวนเค้าอยู่ แค่รอให้ร่างเล็กนี้ร้องขอเท่านั้น

อะไร.......ต้องการอะไร ร่างสูงยังคงหยั่งเชิงร่างเล็ก รอเวลาที่ร่างเล็กเปิดเผยสิ่งที่ต้องการ เมื่อถึงเวลานั้นแล้ว จะไม่มีคำว่าหยุดสำหรับร่างสูงอีกแล้ว

ผม........ต้องการ........ช่วยผม......คุณยู มุมปากร่างสูงยกขึ้นเล็กน้อยก่อนผลักร่างเล็กที่ผุดลุกผุดนั่งไม่ติดเตียงให้ลงนอนราบกับเตียงนุ่มอีกครั้ง พร้อมดับไฟทั้งห้องด้วยสวิตช์หัวเตียง

ขอคอมเม้นด้วยนะคะ

จุฟๆ